Agonia

wszystkie drzwi się zamknęły zatrzasnęły się wrota wieczności nawet moja dusza już nie płacze za wciąż żywymi wspomnieniami tylko czekać kiedy pęknie serce zatopi nadziei pokłady stanie się marą i czarem czymś co istnieć nie może a jednak istniało w twoich rękach mój świat ciemnym całunem przykryty oczy już nie te same i inne serca bicie ... przecież odchodzi się tylko raz rozbita dusza umiera tylko dlaczego tak wolno agonia trwa nadal cierpienie we mnie wzbiera