Przejdź do treści

Ocal od zapomnienia

stoję przed tobą naga odarta z codzienności przepełniona goryczą choć pusta w oczach wypaliły się iskry kolor ziemi nie odbija nieba łzy pozlepiały rzęsy źrenice zamarły tylko moja dłoń w twojej dłoni może przywrócić poczucie sensu tylko twoja dłoń wyciągnięta w moją stronę może ocalić od zapomnienia stoję przed tobą naga nic nie ma sensu zapomniałeś
68 odsłon

Komentarze (3)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Lebiooda 11 lat temu
mam wrażenie, że gdzieś czytałam porównanie odarty z codzienności...niemniej w moim klimacie, więc plus :)
Helen 11 lat temu
cześć:):) widzę że zaczyna się coś u Ciebie dziać......:):) czy to jakaś przemiana? bo pisanie ulega zmianom... pozdrawiam:*
*Mystique* 11 lat temu
Na gorsze czy lepsze? pewnie na gorsze. ....Helen?
2 online

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie