Okruch

brakuje mi powietrza dławię się niepokojem zmartwienia oblepiają duszę kłuje w piersiach zmęczenie zastanawiam się ile dni jeszcze przyjdzie mi walczyć o swoje okruch szczęścia zbyt ciężki by go podnieść szarpię się więc nieudolnie i tracę ostatnią szansę na cud drzwi zamknięte a przecież ja nie chcę tak wiele może los zrzuci ochłap ze stołu lub ja przecisnę się przez dziurkę od klucza i zostanę po drugiej stronie gdzie więcej szczęścia