Duch

Jestem tylko powietrzem Nie ma we mnie cudu Straszna dla wszystkiego Postrach ludzkiego ludu co błąka się niepotrzebnie. Nie mogę żyć we dnie Tylko po ciemnej nocy Błąkam się potajemnie Strach za mną kroczy i w końcu mnie dopadnie. jestem już prawie na dnie. Serce moje jest jak wosk Topniejący od ciśnienia Ludzie brzydzą się mnie Boja się mojego spojrzenia które jest takie niewinne. To wszystko jest takie dziwne Jak wylana woda jestem w drobnych kroplach milionów Chcę być taka jak przedtem chcę znów umieć żyć. a nie pod postacią ducha tkwić.