Z biegiem lat..

Myślę o tym czy mi nie wstyd Myślę dlaczego jestem pozbawiona podstawowego ludzkiego odruchu Myślę dlaczego zostalam stworzona tak Myślę dlaczego dostałam na życie taki plan Przetwarzam wszystko kolejny raz szukałam prawdy nawet wśród gwiazd Zamawiam od Boga widok na nowy świat Lecz dostaję tylko bolesny policzek w twarz i myśl że To nieosiągalny dla mnie życia barwny kwiat Którego pragnie mój szczęścia ogród już zalany ściekiem trujących spraw Mój Anioł Stróż napewno poszedł spać ciężko jest mi nosić gorzkie ziarna prawd niebawem w moim życiu będzie tylko ich ciemny las Pisane mi okazało się tworzyć wszędzie piekieł pas biegnący przez rozkoszy blask. Bóg trduności poziom pomnożył mi nie raz Powietrze wypełnia wrzask dochodzący z wnętrza podziemnej groty prawd Pragnę by płoty wrogości minionych lat Spłonęły w twoich trujących kłach głęboko Zatapianych w moją krtań co dnia