Ogród wspomnień

patrzę na obraz przepiękny ile w tym pięknie udręki gdzie się nie spojrzysz czar gdzie nie obejrzysz męki patrzę na trawę zieloną zasianą z myślą o wiośnie ile w tej ziemi drwin na każdej grzędzie ból rośnie patrzę na wiśnię czereśnię skąpane w blasku czerwieni to z rąk wylana krew posoka w świetle się mieni patrzę na rosłą winorośl dostojnie rozkłada gałęzie wśród liści kryje mój strach obawę i rozpacz czuć wszędzie patrzę jak bawią się dzieci nic nie świadome maluchy obrazy składają się z ran skradają mi resztki otuchy i w końcu wiem – widzę raj raj pełen kwiatów udręki patrzę na ziemię kłamstw w jedną składają się męki i w końcu wiem – widzę piekło obraz rodzinnej miłości w ustach mam gorzki smak wspomnienie przyprawia o mdłości i wiem - że nic nie zrozumiesz to wszystko jest takie trudne spoglądasz na ogród kwitnący lecz piękno tak często jest złudne