Wyniszczenie

Śnieg – tak piękny i idealny, śnieg – niczym obraz trywialny, lecz pełen wdzięku, finezji nie szczędzi w swym dziele, poezji istnienia nietrwałej i kruchej, bezczelnej, a zarazem romantycznej, nudzący swą pospolitością, epatuje tworu kunsztownością, niczym dzieło nagminne, spod ręki luminarza, stworzone na potrzebę emanowania blasku, postawione wśród oczu potrzasku, negowane z powodu rozpowszechnienia, jak kamień jeziorny gotów do rzucenia, leży i czeka bytu swego końca, bębniących łopat ataku, czy słońca gorących promieni fluktuacyjnych, wśród pór roku absorpcyjnych trwania, bez większych nadziei na pryncypialność natury, pośrodku kniei wyczekuje swojego wymarcia, by wśród łez nieba doczekać się z ziemią starcia.