Aniołowie...!

próbuję pojąć jak życie jest wspaniałe nie wychodzi, jak zwykle bo kiedy duszę w sobie wspomnienia szukam pomocy u Aniołów tych dobrych dusz lecz one zajęte śmiertelnymi odpychają tych po środku nas pozostawionych na zakręcie czasami chcę by się to wreszcie skończyło moją śmiercią, tak powolną i bolesną krzykiem nie przywołam miłości delikatnej jak uśmiech dziecka wiem, do cholery... ale co zrobiłam? no co? cieszyłam się dziwnym życiem czy to tak wiele? zadaję pytania i krążę jak nawiedzona czemu inni mogą naiwnie naśmiewać się ze mnie kiedy płaczę rzewnie? jakie mają prawo? no jakie? przestańcie wmawiać kłamstwa o sprawiedliwości która nie dotyczy nikogo z nas ogłaszajcie się "Świętymi" tak dla oczywistości ale pamiętajcie, że ja znam prawdę