BAJKA-SKARB.

Mama córkę ubrać chciała jakieś rzeczy przeszywała -do przymiarki ją wołała i coś jeszcze doszywała, przymierzymy sukieneczki, i skrócimy te spódniczki, przecież szyję dla 'KSIĘŻNICZKI'. W przymierzalni córka stała, smutną minę jednak miała mama córką obracała -coś ściągała, podcinała, wreszcie córka tak powiada, że księżniczce nie wypada suknie w grochy, krótką wkładać. Suknie jej są aż do ziemi z falbankami, koronkami wstążek także nie brakuje -w takiej się księżniczką czuje. Mama zaraz posmutniała córce tak odpowiedziała, -że nie skarby czy sukienki, -dobre serce to dar wielki. Córka przykrość mamie zrobiła lecz po chwili zrozumiała, że jej mama szyjąc rzeczy całe serce w nie wkładała. Przeprosiła córka mamę, uśmiechała się już szczerze poprosiła o sukienkę -sama teraz ją przymierzę. W koło kręcąc się -widziała, że się mama uśmiechała, wstążki z pudła wyjmowała do sukienki przymierzała. Gdy uszyta była cała, to KSIĘŻNICZKA oniemiała, chociaż ziemi nie sięgała, wstążki kolorowe miała. Kręcić także się kręciła kiedy obrót w niej robiła. a gdy zdjąć ją przyszła pora to KSIĘŻNICZKA była chora, wszyscy przecież nie widzieli, znów mam czekać do niedzieli? Mama córkę pocieszała do serduszka przytulała, powiedziała też te słowa -w pięknych strojach z klejnotami ludzie smutni są i sami. Powiem jeszcze coś w sekrecie, że mam SKARB -największy w świecie. Pewnie wszystkim jasne jest to córeczka -skarbem jest.