Nocny czarodziej

Utknęłam w granatowym mroku okna, Wsunięta myślami w głęboki fotel, Mroczny pył przesłonił niebo wieczorne, Na parapecie siedzi nocny motyl. Srebrzysta poświata przenika ciemność, Dziś pełnia -Księżyc świeci całym sobą, „To Słońce mnie oświetla, to nie mój blask!”, Płynie dźwięk z góry, a może gdzieś obok. Księżyc zamyślił się i szepnął cicho, "Tak jak ludzie- mam dni czarne i białe, Chciałbym przynajmniej czasami zaświecić, Swoją, a nie cudzą łuną świetlaną". Wiatr roznosi zapach róż herbacianych. Na Księżycu jest przecież i dzień, i noc! Nie byłby Księżyc nocnym czarodziejem, Gdyby jak Słońce -miał własny żar i blask.