Zatrzymany czas

myśl popłynęła zakolami Biebrzy utknęła w szuwarach ścieżkami dzieciństwa idę utykam te same krwiste storczyki czerwone gwieździste rosiczki ta sama droga a jakby inna i myśli nie takie same nie ma już biegnącego dziecka dłonią głaszczę falujące morze widłaków obok brązowe sterty to torf kopią nie ma też dziecka wewnątrz na tle złotożółtej plamy słońca długonogie smukłe jakby wykute w kamieniu pasą się łosie brodzą w płytkiej wodzie wielkimi wilgotnymi smutnymi oczyma obojętnie omiatają moją postać przywołuję wspomnienia z odległego dzieciństwa na ziemi rozsiadła się sowa błotna ta nigdy dnia się nie boi wznoszę się myślami tuż obok orlika krąży ostrymi kołami nad korytem rzeki to tylko tutaj nad Biebrzą czas się zatrzymał