Myśl

Miałam myśl. Genialna była. Zrodziła się z niczego, z powietrza, z zapachu lilii za oknem, z babiego lata tańczącego na drzewach z czarną mambą, bujanego na źdźble trawy tam i z powrotem, tam i z powrotem, tam i z powrotem... aż z tego bujania wybujała się miłość. Miłość źdźbła trawy do babiego lata (niekoniecznie odwzajemniona). Źdźbło rzekło: - zabujałem się. Babie lato na to: - bujaj się. I urwała mi się myśl, jak pies z łańcucha, i wymknęła się otwartym oknem. Teraz bryka sobie po łąkach, błąka po lasach i opłotkach, i żadne wabiki nie są w stanie jej tutaj zwabić. Nie pozostaje nic, jak tylko czekać, aż się wyszumi, wybryka i zmęczona padnie znowu plackiem na poduszkę tuż przy mojej głowie. 7 lutego 2014