Dom, który pragnie na stałe
oczyścić się z pożółkłego pejzażu,
to miejsce, które próbujemy odbudować, mimo naszych poranionych rąk.
Jak powinniśmy spełniać dane sobie słowo: pozwolić
miłości swobodnie krążyć wokół łóżka w coraz szerszej przestrzeni,
zapomnieć o
upływie czasu,
który odlicza nam dni, raz na zawsze pochować bajkowe dziecko i od czasu do czasu, dla dobra intensywnej pustki,
dążyć do Wielkiego Wybuchu -
ciałom, które się kurczą,
oku, które wyzwala przestrzenie wywołujących nudności,
które milkną, gdy zostaje powiększone.
167 odsłon