niczego nie powiem

Rozczarowanie spało niespokojnie dzisiejszego dnia tak bardzo czułam się samotna a niekochanie barwami swymi czciło wojnę Od kiedy ja jestem Ci nieistotna? Namalowałam portret ciszy na mych ustach Poznałam dogłębnie pohamowanie Gdy otrzeźwiałam kartka pamiętnika była pusta Dziś zabijam bezwzględnie oczarowanie Nieformalna obietnica blaskiem twych oczu przepadła ot tak, niepytana Niezacumowana kotwica w błękitnym przezroczu odnalazłam swój własny dramat i kiedy przyjdzie czas by Ci go opisać odpowiedzią będzie jedynie cisza