Preledium dla snu

nienawidzę, gdy myśli tłum zaciera, nienawidzę, gdy słowo staje się puste, nienawidzę, gdy zdanie padło zanim pomyślę, Myśl bez słowa, słowo bez myśli, z twarzy dawno uśmiech zmyty, zatykać uszy, oto mowa nienawiści, pod słowem ciąg myśli ukryty, nienawidzę, gdy rzeczywistość staję się nudna, nienawidzę, gdy noc przejmuje i dzień, nienawidzę, gdy ciąg fraz przestaje mieć sens, Znowu sen się przedłuża z nocy do dnia, znowu słyszę potwory z łóżka, znowu nie wiem ile może to trwać, znowu miękka się robi ma poduszka nienawidzę, gdy kieruje mną pożądanie, nienawidzę, gdy uczucia obumierają, nienawidzę, gdy prawda kłamstwem się zwie, W głowię pustka, turkocze błysk ambicji, koniec końców, zabije wszystko i wszystkich, nienawidzę, że jestem hipokrytą, nienawidzę, że jestem naiwny, nienawidzę, że innych nienawidzę, a najbardziej nienawidzę siebie sam.