Pomnik we flaszce

Gdy dojdzie mych uszu klekot bociani Łypnę tylko okiem z żalem na gniazdo Rozwieszę mój smutek między masztami I przyjdzie mi stanąć oko w oko z prawdą Za burtą ślini się na mój widok Pani Której bebech wiecznie niespełniony burczy Jęzorami swemi bada czyśmy smaczni Godni zaspokoić pragnienie zabójcy Nim jednak mnie pożre zwymiotuję mózg I jak dziecko zacznę gmerać w nim palcami Szukając rozpaczliwie ostatnich bruzd Fałdek mądrości co się w nim ostały Zanim cisnę plewem Pani na pożarcie Wyłuskam brzytwą co ciekawsze ziarno Lecz zdziwię się srodze że oddałem Damie Znaczne połacie mózgu za darmo Rozsypane myśli odbite na kalce Ugości pusta flacha po gorzałce