Nagrobki życia wspomnień cienie rzucają
na czarnej sawannie Bogowie umierają
Czarne usta i martwe drzewa
Bezimienny cmentarz ciszą krew paraliżuje
wiatr z duszami po horyzoncie spaceruje
87 odsłon
Komentarze (2)
Zaloguj się, aby dodać komentarz.
dam plusa Opacie jak wytniesz pierwszy i ostatni wers:) pozdrawiam
Ostatnio dłużej nad tym myślałem i chyba muszę wam przyznać jednak racje, że czas zrezygnować ze swoich (ukochanych) schematycznych powtórzeń, bo faktem jest, że ograniczają pole działania i kaleczą twór.