Szmaragdowe morze

szmaragdowe pachnące morze kosiarz rozpłaszczył u stóp skazując na powolne umieranie wśród żaru słonecznego pogrążają się w nieuchronną agonię miliardy zielonych istnień słońce zabiera im oddech i kolor zielony z lic tylko żar żar ogromny bije i ani kropelki wody powietrze suche gorące gęste dusi źdźbła umierające z których życie wyparowuje cudownym zapachem lata człowiek przyjdzie rozrzuci zbolałe szczątki istnień by szybciej pogasły później zgarnie je zabierze do stodoły upajając się zapachem ich życia a na starej wymarłej łące znów odrodzi się morze szmaragdowe by przykładem poprzednich mórz umrzeć pod kosa kosiarza aby zmienić się w lotny pył pod dotykiem silnej reki człowieka nim ukryje je przed jego wzrokiem ziemi biała sukienka z cyklu " Obrazkami "