samotność niepokalana

o poranku usiadła tuż przy oknie z filiżanką gorącego mleka nasyconego miodem i kostką masła obserwując jak sieć koronkowej firanki napełnia się rześkimi promieniami pogodnie rozkwitającego słońca ufała że ich ciepło roztopi w niej mroźną pustkę którą przędła ta przenikliwa cisza towarzysząca jej nieomal na każdym kroku słuchała wiatru zaplątanego w koronie drzewa aby odegnać tykanie zegara cieknące po ścianie natrętną litanią jak strumieniem gorzkich łez których więcej już w sobie nie miała gdyż życie spiło je wszystkie aż po samo dno serca zajadając ciastka z kruszonką śledziła spojrzeniem przechodniów wypatrując podobieństw do bliskich jej osób wciąż mieszkających z nią pod jednym dachem na spłowiałych fotografiach zdobiących opustoszałe pokoje niczym ikony świętych z którymi prowadziła rozmowy intymnym językiem swych zawiłych wspomnień kolejny milczący dzień znów przeszedł niepostrzeżenie tuż pod oknami jej domu kurcząc się o zmierzchu jak pożółkły liść trawiony płomieniem jesieni dokładając kolejną zmarszczkę do jej smutnej twarzy z nastaniem nocy przymarznięta samotnością do drewnianego krzyża wiszącego posępnie nad łóżkiem ze srebrem księżyca zakrzepłym w posiwiałych włosach zstąpiła łagodnie w błogi sen zamykając za sobą powieki mnie jednak przy tym zabrakło a mógłbym przecież otulić ją cieplej wełnianym kocem i powiedzieć chociaż dobranoc