Prawda

Kiedyś można ją było kupić w kiosku U faceta co to burczał pod nosem A w gębie miał niedopałek papierosa I on to był proroków apostołem Dziś każdy może swoją prawdę wysrać I smarować się nią aż smrodem trąci na kilometr Do uszu, nosa, oczu, mordy wpychać Ja dłużej tego już nie zniosę Wokół smrodu tego natrętne muchy krążą Każda się zachwyca, cóż za aromat, cóż za specjały A gdy oblecą człowieka, już się nie odgonisz Zobacz, spróbuj, powąchaj jaki zapach wspaniały Wszyscy wy prorocy, co rozumów nazjadali Wsadźcie se wasze „prawdy” w dupę Jest tylko jedna prawda uniwersalna Każdy z nas kiedyś będzie trupem