Matka Polka

Siedzi smutna, sama w domu, Często płacze po kryjomu, Sprząta, pierze i haruje I co dzień obiad gotuje. Wciąż marudna, wciąż zmęczona, Ni kochanka to, ni żona. Ciągle przy tym zabiegana, Czepia się wszystkich od rana. Lecz można ją oszukiwać, Zdeptać, pognieść, nadużywać Naiwnego zaufania, Ona się przed tym nie wzbrania. Bo jest głupia, bo jest płytka Szara, nudna, chora, brzydka, Nie ważne są babskie smęty …. Po co płacić alimenty ? Niechaj biega, niech się złości, Po co żarcie, niechaj pości ! Znowu jej dokopać trzeba, Będzie bliżej jej do nieba! Biega, troszczy się o dzieci, Pośród burzy i zamieci Tego wspaniałego świata Ona walczy wciąż przez lata… O swą godność, o swą dumę O zwycięstwo nad rozumem Głupców, którzy wokół szydzą I prawdy życia nie widzą,. Myślą tak humanitarnie Ale wciąż działają marnie Świat dla nich fortuny płaci Wszak panowie to magnaci. A ich dzieci widzą matkę Ni kochankę, ni mężatkę Wcale jej nie oceniają I szanują i kochają. Tylko szepczą: kocham Cię Nawet wtedy, gdy jest źle Nawet wtedy, kiedy tata Błądził przez ostatnie lata. One mają swoje zdania: Mama jest do przytulania. Mama kocha i wybacza I nie lubią kiedy płacze. Matce ciągle braknie siły Świat jest szary i niemiły, Ni kochanka, ni mężatka Pomyśl, czy nie Twoja matka? Albo może Twoja żona, Też jest przecież rozwiedziona….