Sarenka

Wiatr ukołysał już listeczki w lesie, Utulił sarenkę zanim przyszła jesień Maleńki krasnolud pykając swą fajkę, Szemrząc niczym strumyk opowiadał bajkę… A później z radością zasłuchał się w ciszę Lasu uśpionego, ja też nic nie słyszę… I kiedy swe uszy nadstawiam ciekawie Aby wiedzieć o tym co to piszczy w trawie Wszystko dookoła zdaje się umykać Czy warto coś gonić, czy warto coś chwytać? Czy podziwiać wróble co siedzą na dachu, Czy te które właśnie kąpały się w piachu. Piękno się dostrzega w małej kropli rosy Depcząc zieleń wokół stopy swymi bosy, Czując to co czując, widząc to co widząc, Nie myśląc, nie marząc, potem się nie wstydząc… Słów, które płyną w bezsensu potokiem, W ciszy w ukojeniu płynie rok za rokiem… A kiedy na dłużej znowu przyjdzie jesień, Wiatr ukołysze znów listeczki w lesie Nawet po najsroższej lodowatej zimie… Zlękniona sarenko znajdziesz się w krainie Słońca, które złotem skarbiec swój otwiera Więc na cóż kłamstwa, bzdury i kariera. I tak nie ma wpływu na to co jest w świecie Rekin pożre ryby a słoń mrówkę zgniecie I nie zmienią tego żadne wzniosłe plany Każdy wielki pomysł zawsze jest wyśmiany. I nie warto także cierpieć dla ludzkości By ich zakłamaniem później się nie złościć, Wypić piwo, które sam los warzy stale A tylko dla próżnych bywają medale Dla tych, co potrafią kłócić się i sprzedać A tak właściwie to nic ludziom nie dać… Wiatr ukołysał już listeczki w lesie Utulił sarenkę zanim przyszła jesień I choć to zazwyczaj tylko w bajkach bywa Zmęczona sarenka zasnęła szczęśliwa I kiedy radosna znowu się obudzi Będę jej zazdrościć, że nie jest wśród ludzi Tylko biega wolno, po lesie, po łące Przygląda się kwiatom, mrówkom i biedronce Przestanę w tym wierszu już ją opisywać Niech będzie radosna, wolna i szczęśliwa.