Walcząca z cierpieniem

Zasmuceni ludzie, ponad sześć miliardów! Każdy pragnie chronić innej duszy, skarbu. Wszyscy również cierpią - to nieuniknione Lecz ja się zbuntuję i na przekór zrobię. Stworzę świat fikcyjny. Będzie w nim walczyła Za moje cierpienia osoba przemiła. A ja będę wolna, wiecznie już spokojna W wymyślonym świecie za to będzie wojna... Ona krew przelewa wbrew swej wolnej woli Nic jej nie uwolni, uciec nie pozwoli. Każdy cios, co w moją psychikę uderzy Jest niczym ostrze, co w nią myśl moja mierzy. Przeżywa ból przy każdym kolejnym smutku Traci swe siły, upada pomalutku Lecz kiedy spytam jej, czy chce się zamienić Ona zaprzecza "Twoj świat pełen cierni! Ból mi fizyczny jest mniej straszny od tego Który cię gasi od narodzenia twego" Wzorowa córka, ideał przyjaciela Nigdy się nie smucę. Wszystkich rozweselam Lecz ciągle pamiętam, że w świecie równoległym Ktoś dla mnie walczy i nieustannie cierpi To dzięki niej żyję tak dobrze, jak teraz Więc żyję we wdzięczności, że dla mnie umiera.