Wołanie

O dziewczyno, pokochałaś go Nie przyznałaś tego pierwsza, to on to powiedział "Kocham Cię" Dwa słowa, które zatrzymały twoje serce Dwa słowa, w które wierzyłaś Nie zostawię Cię nigdy Obietnica, którą złamałaś w zimowy wieczór Ogrzej się w płomieniu swojego smutku "Zawsze będę Cię kochać" Jego drżący, zapłakany głos I twój płacz Jesteście urodzeni by przegrać Ty jesteś smutną Królową, a on zagubionym Królem Wszystko zniknęło z nadejściem wiatru I nic już nie wróci On odszedł razem z przerwanym połączeniem Ale zanim o nim zapomnisz, obejmij się wspomnieniem jego ciepłego głosu Jego słowa, które przyprawiały o szybszy rytm serca I twoje rumieńce na twarzy gdy mówił ci o tym jak ważna jesteś Przeproś go za swój smutek Przeproś go za zgubny los was dwojga Nie zapominaj o nim Przecież oddałaś mu swoje serce Poczuj tęsknotę i oddaj się jej Wyciągniesz ręce ale tam już go nie będzie Zadzwonisz ale go już nie ma Napiszesz ale on nie jest już twój I połóż się z myślą, że nigdy go nie usłyszysz Nawiedzi cię w snach Jego oblicze i ten sam głos, którym koił twoje smutki