Siedzę jak skamieniała

nie słyszę o czym mówią obrazy zmieniają się za szybko zgubiły kolor wiosna zawróciła kotara smutku zasłoniła wyjście pod lipą puste krzesło nie usiądziemy razem do stołu chcesz odejść daleko od naszych miejsc bądż szczęśliwa wolna od bólu poszybuj gdzie chcesz kolorowy ptaku uniosę cię na dłoni podrzucę do nieba kochana Teresko fruń wysoko