Sonata wieczorna

Gdy składasz usta w modlitwę szepczesz tylko jedno imię Cienie i zjawy wieczoru przypominają jak wiele straciłeś Rozumiesz własną agonię jak nikt inny Nie rozumiesz życia Z okien chmur świecą ostre zęby Światła pierzchają jak od trędowatego Tego co czułeś nigdy nie było Powtarzaj to sobie jak nową modlitwę może w prawdę zmienisz kłamstwo by jednej nocy zasnąć spokojnie Przejrzyj się w wodzie jeziora czerwonej od krwi złudzeń Odnajdziesz swoje odbicie Nikogo obok