Prostytutka poety

ubrana jak zawsze tylko w twoje ciężkie słowa i błyszczyk ściekający z ust włosy koloru pszenicy zaplątały się w twe palce kontekst psychologiczny podnieca cię niemiłosiernie wmawiasz tej istocie samoświadomość święcie przekonany o prawdziwości swoich teorii bo ona ona taka mała istotka taka żywa bezbronna ale tu duszno i ten jej oddech słyszysz cichy jęk przecież ona też czuje i myśli świadoma sytuacji godzi się na to wie wszystko czuje myśli o tym rozumie rozumie rozumie wtem rozkwitły konwalie na jej twarzy