"...gdy przerośnie nas forma przestajemy być treścią"
Zadziwiający magnoliowy świat
chwilą trwogi pośród swych zewnętrznych barw
gładkie maski wielu ludzkich prawd
wciąż straszą
tak sztucznie!
nasze serca martwią
zakłopotany stoję sam
jedyny walcząc z cieniem
formą w odcisku twardej pięści
synteza trwa w każdym słowie
"Nic" już nie wiem
gdy w noc co w kuli tkwi
jak szczypta srebra i dwa bałwany
mój własny instynkt oddzielić pragnie
ziarnko od niepewnych wieści,
zawstydza lecz wywabia plamy.
61 odsłon
