Nie zapominaj

uśmiechała się smutno wiatr siał jej ból pomiędzy wzgórzami wiecznej nadziei los nie dał jej niczego zabierając wszystko była zraniona matką , inną niż wszystkie matką wszystkich dusz , córką poety zza siedmiu mórz nazwano ją imieniem królowej łez wiecznie cierpiącej , rozumiała wszystko zbierała każdą róże która została porzucona dawała jej dom , chłód szklanego wazonu kiedyś bardzo dawno temu, był to już zapomniany czas pokochała zbyt mocno , mówiła weź co masz zabrał więc jej świat wszystko co miała nie pozostawił nic jedynie dusza jej została nie zapominaj nie zapominaj czym jest nadzieja