a w oddali...

popłyń z nurtem nocy jako fala w głąb jeziora ciemną barwą skrytych słów mytych w czarnych zdrojach nikt nie pomny na wołanie jakby przyodziani żalem śród mozaik mrocznych serca martwe i ostałe - czy żeś wyznał wcześnie z jaką winą ciężką czerpać życie i umierać jak swą duszę obmyć lekko nie ma odpust w mroku odwilż nie nadejdzie co sczerniało wnet za życia i po śmierci czarne będzie a w oddali nad wodami białe dni i noce białe swą jasnością okrywają tak jak ziemskim szalem tęskno oczom do poranków tęskno do prześwitu radość zaś w głębinach marna jak i łez bez liku przykro patrzeć jak odchodzą w zapomnienie piękne chwile jak przykrywa je ocean gdy ścielą na dnie mogiłę i czy świt nadejdzie prędko przez ten mroczny świat jak odnaleźć w sobie serce kiedy w koło tyle wad..