dwa płomienie..

nie ma mroku w nieskończoność jasno staje się na czas dwa płomienie w noc pełgają wspólnie dzieląc w świecie blask jeden w błękit przyodziany mrozem ścina duszy stal drugi ciepłym miodem żarzy jakby tysiąc wieków trwał oba mgnieniem jak jutrzenka drogą po nich mglisty pas oba silnie prą ku sobie by się dotknąć chociaż raz gdzieś w oddali uszły iskry ognie w pląsach szaty rwały zwarte w sobie w tańcu ściśle wnet za moment przyciemniały mrok otulił je dokoła gasząc siłę jasnych gwiazd wystudzone wtem umilkły nie pozostał po nich ślad nie ma mroku w nieskończoność po nim wschód rozjaśni świat gdy dopłynie widnokręgiem zaś na powrót przyjdzie czas