~mów do mnie pulsem~

szepcze ciemność poprzez błonie sączy głuchy śpiew kiedy słowa to za mało gdy dotykiem zwykły blef tło wyblaknie szarym zmierzchem myśli ujdą z życiem deszcz wyśpiewa co umknęło noc przybędzie szybciej ~karmi ogień białe snopy twoja dłoń jakże wytrwała mgła otuli czysty umysł serce wie że to za mało tylko krwi metaliczny smak czuć na ustach już przecież słowa z wiatrem gonią a ty pulsem do mnie mów i w zawody z tętnem ruszę zbudzę co uśpione wnet nim się cień na łąkach ruszy dar odejścia.. prosty gest dalej widny jasny sens wytrwaj czule gładząc śmierć jakby ona wszak wiedziała czym dla ciebie jest i nie powie wtedy dusza że stracone życia dni nie odejdzie zawiedziona póki ogień weń się tli...