przemów...

pusto tu... nie słowa silnie przemówią lecz wzrok twój co przez cień gęsty do mojej duszy się przedziera tęsknisz? pyta.. i czuję jak oplata wzrokiem twarz, co z wyrazu doszczętnie wyprana błądzi gdzieś w dali co rusz powraca i ginie zawsze blisko jednak i mocno na tyle by dłonią w myślach sięgnąć ach...jakby dusza tulić ciało mogła nic, co raz uwolnione nie powraca samo nie z pokorą ugięte poddaje się woli pusto tu... choć ślad jeszcze został jak aura na wietrze bezwolnie się unosi i czuc ją jak zimnem oplata i mrozi gdy echo wspomina wyznania co dawno zaś zgasły nie słowa, nie one niosą ulgę lecz wzrok twój co przez gesty cień się do mnie przedziera i błaga cicho zmysły by one o wszystkim zapomniały