W szeptach mych..

Uspokój duszę swą wietrze
na marne w cerkiel się rwie
jeno uleci, tchnie oddechem
już obegnana powracać chce

w szeptach mych, w lasach
szumią z liściem młodniki
przódy mnie znane od serca
teraz w dal uchodzą bez liku

jakże bywa wszak i tęskno
jeno oblicze ukazać może
gdy na sen lico krople roni
a wzrok co rusz się płoszy

ahh..dobą gdy zachodzi mrok
jak w tafcie pojawi się mgła
popłynę powabnie wsród bór
jakbym to z nim w zaloty szła

nie... uspokój duszę wietrze
milczeniem to pomiń jeno
w cieniu, w ukryciu zachowaj
przeciem daleka jest od tego...