Zamilkły... cz.2

w pamięci wspomnienia miłe co wzrok pod nimi topnieje lecz bywają też i smutne gdy trosk jest w życiu wiele nie ukoi ich płynący czas zaklęty w wolnym pempie nie ukołysze mroczna noc ani promień jasny we dnie jesień się na ziemi ścieli już wiatr kłuje ciało ostro - prędzej.. zmierzch nagli idź przecie do niej prosto cień zaś nadchodzi szary gwiazdy przez bór oświetlą dojrzysz oczy zgnębione i zemstę w głębi wielką raz oddech płytko opada nie umknie spotkania chwila serce myląc ciągle swój rytm rwie niczym potok w żyłach - czyż to nie ona tam czeka? mgła ją otula ni ślubny welon usta układa chce imię wołać lecz milczy i patrzy szczero miękko szumią liście w lesie z wolna wyciąga ramiona niemal dotyka i czule pieści lecz znika nim akt się dokonał uścisk w próżnię natrafił wiatr się zbudził mocny - gdzież uciekasz miła w czarnej sukni z nocy to wzrokiem biega dokoła szaleństwo w duszy już pełga wtem od lasu szybuje mrok a jemu ślepo tęsknota wielka nagle szept jeden słychać jakby mu w głowie się tlił - skoro tak kochasz miły lepiej byś w grobie tu był.. 17 lat później, ten sam las.. pstre kwiatki pod laskiem rosną w ich morzu śpiewa dziewczyna wianki z nich plecie czułymi ruchami pawie oczka do wianka przyczynia ~zamilkły mi maki gdy szumi las, zamilkły bratki śnieżno białe, niech śpiewa choć cichutko wiatr, nim też nie ozwie się wcale... ~