Caritas

ja głodna podsycona zapachem wspólnych być trawię się chwilą z Tobą która nie nadeszła ja spragniona zasmakowawszy mydlanej kropli ciepła spalam się ogniem tęsknoty którego nie wznieciłeś ja naga ujrzawszy rąbek sukni wyzłoconej obrastam w pancerz gdy ubierasz inne ja w drodze otulona chłodem ust Twej klamki biegnę i cofam się w próżni wedle Twoich znaków ja w zatrzasku wyszedłszy przez drzwi, które wskazałeś testuję nowe skrzydła na jedwabnych Twych sznurkach ja chora uzdrawiana balsamem Twych słów odżywam w komunie dnia by skonać w jednostce nocy ja umarła podniesiona z popiołu grzebię się każdą myślą stworzonym światem z Tobą Którego nie ma które były inaczej które są nie będąc których nie będzie