Sen

Gdy zamykam oczy na świat I otwieram na siebie Nie zawsze witam światy upragnione Z nocą przyszła pustka I strach Tak nagle zabrakło ciebie Śmierć niewyobrażalnie realna Przepełniony świat krzyczał I biegł dalej A ja stałam W samym środku bezrady I bezcelu Zgubiłam swój ośrodek Opoka skruszyła się Wszędzie mgła Brak drogi Krzyczę Gdzie jesteś? Jesteś? Wróć! Nikt nie słucha Wrosłeś w Złoty Ogród Bezpowrotnie Budzę się Okryta strachem Przeszyta czarnym oddechem Z myślą niepewną Topię sen w szklance dnia