Drzewo

Cóż masz… Tylko konary, tylko korzenie, Rośniesz spokojnie Nawet, gdy wichry tobą targają. Cóż masz… Parę zielonych liści, Które jesienią i tak spadają. Cóż masz… Jesteś sam, choć wokół tyle istnień, Zabetonowany we własnej trumnie, Umrzesz nie zaznawszy szczęścia, Ale umrzesz dumnie. A ja… Wtopiona w te istnienia wokół ciebie Ja samotna, zagubiłam gdzieś korzenie Też chcę tak trwać przed cierpieniem…. Emanujesz swą siłą, Emanujesz potęgą, Emanujesz wielkością, I strukturą tak cenną… A ja… Złożona z miliardów sprzeczności, Upokarzana w stanie bezradności, Pragnąca okiełznać wszystkie swe słabości, Kuszona wciąż smakiem, zapachem miłości… Nie wiem jak skonam, Pewnie nie spokojnie i dumnie, Ale mimo wszystko Ciebie potną na trumnę...