(...)

okuwam dźwięki, przymykam czas, żegnam się jeden zakuty w brzask i dumam pełnię i śnię się w mgły - tak dudni wszędność zakrzepła w błysk w ogrodach wschodu w ciemnieniu chwil zapada bezmiar toczących dni wszystkość usypia, inność się krąży, nicność unika czarność wydrąży upadać, patrzeć, czuć głośność kroków blask - myśl najświętszą - miękkość uroków kolory tęczy zbujałej chłodem,zadawam patrzę i staję głodem