Zmarłaś

Zmarłaś a ja roniłem szkliste łzy zasnęłaś droga snem wiecznym twój płomień zgasł los go zdmuchnął nasze ostatnie spotkanie ostatnia łza sunąca jak słońce po krawędzi nieba ku zachodowi idę potępioną drogą dźwigając upadły świat twoje imię tak piękne łechtające skonane serce byłaś dla mnie ósmym cudem świata umknęłaś z dłoni jak płatek śniegu zniknęłaś struga światła zgadza żegnaj Nadziejo.