Droga

ramieniem otoczony, silnym, bezpiecznym ramieniem zamykał oczy i bezwolny lecz szczęśliwy był wnet jednak zapragnął świat ujrzeć więc przymknięte powieki otworzył i świat widział i do świata chciał, czcił jego oblicze, żałując co dane mu nigdy nie będzie po wielokroć zaś myśląc o wyrwaniu się z objęć, snuł plany, gdzie kroki swe kierować i czym oczy zachłanne swe nacieszyć powtarzając po stokroć wymyślonych przygód niezliczone scenariusze trwał w uścisku tak dobrze mu znanym, dzień po dniu gotów ryzyka smaku zaznać i gorzką przełknąć leku dawkę byle w odwagę rozpacz odmienić tak upływały jesień za latem, zima przed wiosną pewnej zaś nocy chłodnej, spokojnym śniąc snem, odszedł, drogą pustą i samotną gdzie wszystko marą było i echem jedynie zapłakał, bowiem serce jego zmieniono w bez kształtu bryłę a pieśń fatalna z ust żałobników rozbrzmiała a słów jej po bezkres pustki pamiętał i w otchłani ciemności tak często powtarzał „ idźże człowiecze, łez korowodem niesiony w ostatnią swą podróż, w ostatnią swą drogę, zapomnij proszę, i proszę zapomnij że wiara jest cnotą a cnotą w nadziei ufać jest wierze”