Jak ptak

Pofrunę niczym ptak z wrodzoną ufnością z miłością nieskażoną ani czasem ani strachem. Nie boję się przepaści pod sobą wyroczni wiszącej nad głową przesądów i własnej wyobrażni. Chcę latać czuję, że mogę wysoko, wyżej jak nigdy dotąd. Chociaż wiatr mnie goni słońce topi muszę spróbować. Pofrunę za chmury wiem, że się zdarzy że to nie będzie mgła miraży