Sen, nie sen

Jeszcze tylko minę te cienie na ścieżce co w śnieżnej bieli leżą jak kłody one chwilową przeszkodą gdy się idzie odważnie przed siebie pod nogami śnieg niknie ślady topi ciepło w dali jak twarz dziecka szczęśliwa śmieje się nowe życie ze snu się wybudzam i jestem u celu a w rękach trzymam swoje żółte słońce.