miłość

Dawniej byłam zagrożeniem, patrzyłam kijem jak tamten nietoperz, i chodziłam z postawą przepastną, brudząc moim dzwiękiem niebieskie poranki. nie wiem jak nagle zawsze byłeś w jakimś miejscu, i przyszedłeś bez pytania żadnego ptaka, umyłeś jaskinie mojej twarzy, zaprowadziłeś za rękę do lustra, i namalowałeś śmiejącego się boga. Nie obchodzi mnie już kim jestem ani kim umarłam, tak jest dobrze, nazwy się układają, miłość jest jak jej podejrzenia, Ty zjawiasz się w moich lunatycznych snach. Teraz nawet muchy nie biegają za mną, i nawet widzę jak rano biega morski wiatr zakochany w dzwięku kochających się pszczół. Tak jest dobrze, już mogę się popatrzeć na koty zanim znikną w płomieniach moich oczu, i zerkam na głęboki cmentarz nie widząc nic innego niż złote i srebrne ogrody. Tak jest dobrze, miłość, i on... Znów lunatykuję.