Nieuniknione

Szła ochoczo przez życia koleje a uśmiech dzień każdy jej zdobił Teraz się wcale nie śmieje i nawet już kroku nie zrobi Ostatnim już życia okruchem tak trwa nieporadna jak dziecko - trzeba jej zmieniać pieluchę - trzeba ją karmić łyżeczką. Jutro już nie ma znaczenia Nieważne też stało się wczoraj - przejęta grozą milczenia chcę wołać że jeszcze nie pora... Lecz światło w jej oczach już zgasło to znak by porzucić nadzieję - Nieuniknione nadeszło - Niepowtarzalne się dzieje. Zdumiona przestaję oddychać próbując w głąb siebie łzy chować a ona odchodzi po cichu a ona... umiera... bez słowa.