O przemądrzałym jajku

Rzecze jajko do zająca: „Ma skorupka taka lśniąca! Zrobią ze mnie dziś pisankę Lub wydmuszkę, lub kraszankę… Gdy przybiorę się w kolorki, Pewnie pójdę do święconki! Prezentując swe walory, Będę dumnie zdobić stoły…” Zając dosyć miał przechwałek, Więc wyciągnął z szafki wałek - Już miał jajku sprawić lanie, Lecz wysunął zapytanie: „Reszta jajek grzecznie czeka Na półeczce koło mleka. Czemu się osobno snujesz I bezczelnie popisujesz?!” Jajko chwilę podumało I tak mu odpowiedziało: „One z chowu klatkowego, Więc je spotka coś gorszego! Gospodyni, która czyha, Chce je dodać do sernika Lub pokroić w równą kratkę I przerobić na sałatkę. Ja jestem zbyt urodziwe, By wędrować pod wędlinę!” Zając, nieco rozzłoszczony, Odszedł do zajęczej żony. Wkrótce znowu sobie kica, A na stole…jajecznica! Dostrzegł też, że jest w niej całe Jajko wielce przemądrzałe! Nie pomogła mu uroda… Jakoś wcale mi nie szkoda.