O wiejskiej kobiecie

Wstaje, gdy pieją koguty, Wkłada swe gumowe buty, Pędzi krowy na pastwisko, Które wcale nie jest blisko, Potem zaś przerzuca snopki - Tak zaczyna się dzień chłopki. Cisną się na język słowa, Że jest iście wyjątkowa: Nikt tak nie dba o porządek, Nikt tak nie wyplewi grządek, Nikt tak marchwi nie posieka, Nikt tak nie zakwasi mleka... Rąbie drewno, kosi trawę - Jak tu znaleźc czas na kawę?! I nie dziwcie się, że brudna, Skoro praca taka żmudna. Niech uwadze nie umyka, Że kobietę z ów wierszyka Znajdziesz tylko u Reymonta... Pewnie powiesz: "Ach, do czorta!" Dzis mieszkanka polskiej wioski Może wie co to "zazdroski", Ale wydojenie krowy Byłoby czymś nietypowym. Dziś każda ze wsi dziewczyna Kiedy chce, jeździ do kina I znudzona ziemniakami Zjada sushi. Pałeczkami.