Sztuka życia

Ty swoje ja swoje zebraliśmy razem życia doświadczenie radość i cierpienie prób już było nadto była prapremiera teraz droga się jedna przed nami otwiera kurtyna jest w górze czas kostiumy włożyć i scenariusz życia na bieżąco tworzyć aktorów przybywa a reżyser z boku klepsydrą odmierza tylko pory roku wesela i smutki z siłą nawałnicy toczą się po scenie życia czeladnicy jesień nam już głowy białą nicią skrywa aktorów ze sceny powoli ubywa by mi z wiersza jednak wiać przestało grozą to co pozostało chcę napisać prozą Czas szybko mija cieszmy się chwilą, nie traćmy energii na swary i waśnie odnajdźmy urok w różnicy zdania. Po prostu żyjmy Pięknie