Pomnik w parku

*** Zastygłe spojrzenie utkwione w jeden punkt od wielu lat wciąż patrzące na te same drzewa i budynek teatru który już nie pamięta lat swojej świetności. Przygląda się przechodniom, wciąż z tym samym wyrazem twarzy w niezmiennej pozycji Może i by chciała czasem uśmiechnąć się do kogoś przejść się jedną z alejek, ale to nie w jej naturze. Przytulona do dziecka wciąż tylko obserwuje. Żyje życiem wszystkich z parku, chociaż nikt nie zdaje sobie z tego sprawy W dobrym wypadku jeśli już ją ktoś zauważy myśli, że jest nieżywa. Ktoś jednak ją kiedyś stworzył umieścił w parku żeby niosła pewne przesłanie. Nie była przecież żadnym bohaterem narodowym Jest młodą matką z dzieckiem mieszkającą w parku od lat.