niedokończony

uczę się ciebie z mozołem lekcje to trudne raz tracę nadzieję raz wstaję zmierzwiony setką myśli i w zimnym poranku odzyskuję ją na nowo uczę się ciebie krnąbrnie opuszczam zajęcia nie zaglądam do książek prace domowe odkładam na wieczne niedokończenie studiuję kolory twoich bluzek wertuję sękate tomy lakierów do paznokci perfum kokosowych kremów całe armie zasuszonych kwiatów między wierszami jestem słabym uczniem zapał umyka wraz z pierwszym niepowodzeniem może wiedzą tajemną jesteś dla mnie utkana z żywiołów prądem rwącej rzeki zabrana ode mnie na wieki